Β15
Στο αίμα μου κρατώ κι από μια στάλα
ξένες κι οχτρές κάθε λογής πατρίδες.
Και βουργάρα η ψυχή μου και τουρκάλα.
Κούρδοι, Καραμανίτες, Οσμαλήδες,
Τούρκοι, η σπάθα σ’ εσάς του Ταμερλάνου!
Λύκοι, αραποβλογιά, πανούκλα, ακρίδες,
καταπάνου μας όλοι, καταπάνου.
Κάψαλο η χώρα, το παλάτι αχούρι.
Στ’ όνομα εγώ θα ομώνω ενός Σουλτάνου,
και θα κρατώ ενός Τσάρου το τσεκούρι.
Όσο να βγει απ’ τη γη κανείς Μανιάκης,
κανείς Σκεντέρμπεης απ’ το μνημούρι,
κι απ’ το χαμό κανένας Καραϊσκάκης.
Το πρόσθεσα εγώ ακολουθώντας την έκδοση του Ξ.Α.Κοκόλη. Το πρώτο τρίστιχο και ειδικά ο τρίτος στίχος
παρατίθενται συχνά γι’ αυτό κι έβαλα όλο το ποίημα για να υπάρχει πληρέστερη
εικόνα. Ο Κοκόλης στο βιβλίο έχει πολυσέλιδη ανάλυση του
ποιήματος.
