Έπιασε δουλειά στην Ελευθεροτυπία ο Άδωνις Γεωργιάδης;

 

Η Ελευθεροτυπία δημοσιεύει στις 13.1.2009 στη στήλη Απόψεις, ένα άρθρο με τίτλο Αλιείς μαργαριταριών. Εκεί, διεκτραγωδούνται τα πορίσματα έρευνας για τα πολλά και σοβαρά λάθη των σχολικών βιβλίων του δημοτικού. Θα παρατηρήσω βέβαια ότι οι 63 σελίδες με παροράματα, τις οποίες διένειμε το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο, δεν είναι και πάρα πολλές αν σκεφτούμε ότι μιλάμε για δεκάδες βιβλία, ίσως πενήντα στις έξι τάξεις του δημοτικού, άρα μία-μιάμιση σελίδα αντιστοιχεί σε κάθε βιβλίο. Ευχής έργο θα ήταν, βέβαια, να μην υπήρχε κανένα λάθος –αλλά, όπως θα έπρεπε να ξέρει και ο ίδιος ο αρθρογράφος, βιβλίο χωρίς κανένα λάθος είναι στόχος ανέφικτος.

 

Ωστόσο, δεν αποκλείεται ο αρθρογράφος, ο οποίος στην ηλεκτρονική τουλάχιστον έκδοση της εφημερίδας δεν κατονομάζεται, να μην είναι του σιναφιού. Και έχω μια υποψία για την ταυτότητά του. Διότι λίγο πιο κάτω, διαβάζω τα εξής:

 

ΕΙΝΑΙ η ελληνική γλώσσα -η μία, ενιαία και αδιαίρετη από τους αρχαίους χρόνους έως σήμερα- η πλουσιότερη και ακριβέστερη των γλωσσών. Και όμως πετύχαμε να την κακοποιήσουμε, όχι μόνο στον προφορικό λόγο, αλλά και στα σχολικά εγχειρίδια. Πρόκειται για έγκλημα σε βάρος ολόκληρων γενεών.

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ καθόλο τυχαίο, λοιπόν, που και μαθητές Λυκείου δεν μπορούν με σαφήνεια και άνεση να διατυπώσουν προφορικά τη σκέψη τους και ακόμη πιο δύσκολο να γράψουν ένα κατανοητό κείμενο.

 

Κάποιον μου θυμίζουν οι εθνικιστικές μπαρούφες της πρώτης παραγράφου, για πλουσιότερη και ακριβέστερη των γλωσσών. Και η υποψία μου ενισχύεται διαβάζοντας την αλλοπρόσαλλη δεύτερη παράγραφο, με τα λάθη και την τρικυμισμένη σύνταξη (πόσο θράσος πρέπει να έχει κάποιος που απαιτεί κατανοητό κείμενο ενώ γράφει τόσο άσχημα;)

 

Τέτοια πράγματα, μόνο ο γραφικός ακροδεξιός βουλευτής, ο τηλεβιβλιοπώλης Άδωνις Γεωργιάδης, θα μπορούσε να γράψει! Ξέρετε, αυτός που χτυπιέται σαν νευρόσπαστο στην οθόνη της τηλεόρασης ενώ πλασάρει Ξενοφώντα και Πλάτωνα «από 75 ευρώ μόνο 25». Γιατί όμως να προσλάβει τον Μπουμπούκο η Ελευθεροτυπία;

 

 

 

 

 

Επιστροφή στο Κοτσανολόγιο

 



© 2009 Νίκος Σαραντάκος